Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

Oficjalna strona internetowa międzyuczelnianego projektu badawczego "Nowy regionalizm w badaniach literackich"



Udostępnij stronę

Pola oznaczone * są wymagane.

Nowy regionalizm
w badaniach literackich

KONTYNUACJE - KONFERENCJE

 

Ogólnopolska konferencja naukowa Przewodnik, bedeker, poradnik w literaturach regionalnych

Szczecin, 8-10.10.2017

Organizatorzy:

Instytut Polonistyki, Dziennikarstwa i Kulturoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego

Komitet Nauk o Literaturze PAN

Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie 

Zachodniopomorskie Centrum Doskonalenia Nauczycieli

Muzeum Narodowe w Szczecinie 

Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza, Oddział w Szczecinie 

Polskie Towarzystwo Autobiograficzne 

Program konferencji: 

https://drive.google.com/file/d/0B62P77-Ch1OhR2REVUUxNEFETVk/view?usp=sharing

 

 

 

Ogólnopolska konferencja naukowa

Naród i regiony. Tradycje regionalizmu literackiego w perspektywie nowoczesności (XIX-XXI wiek)

Białystok, 26-27 kwietnia 2018 r. 

Organizatorzy:

Zespół Badań Regionalnych

 Zakład Literatury Oświecenia i Romantyzmu

 Wydział Filologiczny, Uniwersytet w Białymstoku,

Komitet Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk

Galeria Arsenał w Białymstoku

Program konferencji: 

https://drive.google.com/file/d/1ewZt4crdxpyjSysAwhfMaBgYRlVqS2mf/view?usp=sharing

Plakat konferencji: 

https://drive.google.com/file/d/1ebGz28z8B-wWsamuFTqUHWragLiU5Fi6/view?usp=sharing

 

 

KONTYNUACJE - PUBLIKACJE

 

ZAPOWIEDŹ: Naród i regiony. Tradycje regionalizmu literackiego w perspektywie nowoczesności (XIX-XXI  wiek), red. Danuta Zawadzka, Katarzyna Sawicka-Mierzyńska, Marzena Radecka, Kraków 2020. 

 

 

Literatura współtworzy zarówno narodowe, jak i regionalne „wspólnoty wyobrażone”. Autorzy zebranych w książce studiów ‒ idąc tym tropem ‒ pokazują związki twórczości literackiej z istnieniem każdej z tych wspólnot oraz znaczenie literatury dla poczucia tożsamości pisarzy i czytelników, także emigracyjnych. Odwołują się przy tym do realiów: podlaskich, warmińsko-mazurskich, kaszubskich, lubuskich, wielkopolskich, śląskich ‒ a zarazem polskich, niemieckich, białoruskich. Zadają pytania o relacje narodu i regionu oraz nacjonalizmu i regionalizmu, a także o rolę literatury w ich modelowaniu, kwestionowaniu czy utrwalaniu w określonym kształcie. Kontekst prezentowanych rozważań stanowią przemiany modernizacyjne i globalizacja, będące jednocześnie czynnikami, które komplikują związek człowieka z miejscem i ujawniają się w jego literackiej ekspresji [z opisu na stronie wydawcy]. 

 

 

 

 

Geoliteratura. Przewodnik, bedeker, poradnik, red. Jerzy Madejski, Sławomir Iwasiów, Kraków 2020.

 

Miejsce przewodnika wśród dzisiejszych gatunków piśmiennictwa uświadamia nam zakres zmian w kulturze współczesnej. Z gatunku peryferyjnego staje się on gatunkiem centralnym. W coraz większym stopniu jest nie tylko nośnikiem treści poznawczych i użytkowych, ale bywa także swoistym instruktażem przeżywania przestrzeni – miasta i natury. Ale równocześnie obserwujemy proces dostosowania literatury do jej „przewodnikowego” rozumienia. Powieści stają się źródłem scenariuszy wędrówek po mieście. Współbieżne z tym są procesy przystosowania pisarzy do roli przewodników i profilowanie przez nich swojej twórczości w taki sposób, by mieściła się we współczesnych ramach dyskursywnych. W coraz większym stopniu współczesne poradniki nie są dziełem naukowców czy dziennikarzy, lecz „amatorów” i pasjonatów. Nie mniej zajmujące są zagadnienia narodowe i etniczne w przewodnikach. A zatem w badaniach narracji przewodnikowych istotne jest, jak my widzimy innych oraz jak inni nas postrzegają [ze wstępu].

 

Elżbieta Dutka,  Pytania o miejsce. Sondowanie topografii literackich XX i XXI wieku, Kraków 2020

 

W książce analizowane są wybrane utwory, które zostały uznane za topografie literackie (m.in. antologie z „regionalnym adresem”, powieści Szczepana Twardocha, Aleksandra Bumgardtena, reportaże Witolda Zaleskiego, Filipa Springera, eseje Mariusza Jochemczyka, wiersze Feliksa Netza, księdza Jerzego Szymika oraz sylwiczne utwory Wojciecha Nowickiego i Tomasza Różyckiego). Dzieli je wiele: reprezentują różne gatunki literackie, sytuują się w odmiennych kontekstach i obiegach, autorzy należą do innych pokoleń, a ich twórczość trudno porównywać. Łączy je jedno – zogniskowane są wokół miejsca, które nie tylko odsyła do konkretu geograficznego (Śląska, dawnych Kresów Wschodnich, Katowic, Pszowa i innych miejscowości), ale przede wszystkim skłania do postawienia szeregu pytań: o region i miasto, centra i peryferie, doświadczenia topiczne i atopiczne, biografię miejsca i „miejsca autobiograficzne”, topografie historii i topografie emotywne, „kulturowy kapitał” miejscowości, palimpsestowość przestrzeni. Topograficznie ukierunkowane analizy są jedynie propozycją spojrzenia na miejsce, które mimo tez o jego dystrofii, a może – paradoksalnie – dzięki nim, wciąż stanowi problem w kulturze współczesnej. Celem prezentowanych studiów konkretnych przypadków jest zatem „sondowanie” szerszego problemowego terytorium, wyznaczanego w literaturoznawstwie przez współczesne studia przestrzenne (nowy regionalizm, geopoetykę), które nadal pozostaje otwarte na kolejne poszukiwania [z opisu na stronie wydawcy TAiWPN Universitas] 

 

 

Kamila Gieba, Lubuska literatura osadnicza jako narracja założycielska regionu, Kraków 2018.

 

 

Rozprawa Kamili Gieby jest pracą literaturoznawczą, poświęconą polskiej literaturze tzw. Ziemi Lubuskiej. Autorka analizuje tę literaturę zarówno w odniesieniu do regionalnej kultury literackiej, jak i na tle zjawisk społecznych, ideologii i projektów politycznych, a także życia intelektualnego i codziennego w Polsce po II wojnie światowej. Łączy perspektywę historycznoliteracką z rekonstrukcją dziejów idei, geopoetyką i studiami nad przestrzenią w kulturze, kulturową teorią gatunku oraz orientacją postzależnościową. W ten sposób, po pierwsze, chronologicznie porządkuje najważniejsze dzieła lubuskiej literatury osadniczej, po drugie, uściśla i redefiniuje pojęcia niezbędne do uchwycenia związku tej literatury z tradycją tzw. narracji piastowskiej i myśli zachodniej, po trzecie, odkrywa, problematyzuje i wyjaśnia te aspekty literatury regionu, które świadczą o jej bliskiej, lecz niejednoznacznej relacji z istotnym doświadczeniem społecznym tamtego czasu.

 

Z recenzji dra hab. Wojciecha Browarnego, prof. UWr